किन चाहिन्छ सीमारेखा ?

                         मुकेश राई  
 
घोर अन्धविश्वास बोक्नेहरु बिच
कुरिती, कुसंस्कारका जटिल
बन्धन तोडेर मुक्त हुन खोज्दै
कुरुप जंगली मानव बस्तीहरुमा
सघन, ऋंखलाबद्ध आमुल परिवर्तन
पहिल्याउने गोरेटो खनेर
अज्ञात माया भुजेल र रत्नकुमार वान्तवाहरु !
 
ब्रह्मपुत्र झैं लामो न लामो आशा
नाईल जस्तो उत्तर बग्नुको ईच्छा
सेती गहिरिनुको भावना लिएर पो झनै 
जिन्दगी त सहारा मरुस्थल जस्तै
शुष्क र उजाड हुँदो रहेछ, छि:
बरु, यहाँ, त्यहाँ, जहाँसुकै काँडा माझै फूल्छ
अटल विश्वास पासँग ल्हामु बनेर,
अमावसमा पनि जाज्ज्वल्यमान ध्रुव झैं 
चम्किन्छ आन सान सुकी अनि अनुराधा कोईराला !
 
पाईतालामा चरचर्ति फूटेको चिरा सेक्न
टेकेकी होईन ति बुढी आमैले सखारै तुषारो,
न बग्छ मध्यान्हमा धरधर्ति बग्ने पसिनासगँ सन्ताप,
सीमारेखा मिच्ने विरुद्ध लडने संकल्प गरेर
पठाएकी होइनन सन्तानहरु लाखा पाखा,
अडिग छिन ति आमै अब तुषारो विलिन हुनुपर्छ,
पसिनाले सिर्जिनु पर्छ धर्ती,
किन चाहिन्छ सीमारेखा ?
सीमाभन्जन हुनुपर्छ अब अलौकिक संसारमा
एक्यबद्ध भएर भूमण्डलीकरण भएर, 
अविछिन्न आकाश झै
गोलाकार आश्रयभूमिमा हुनुपर्छ

अब आश्रितहरुका मनहरु समानान्तर !

  
२८ नोभेम्बर २०११